Ես ցանկանում եմ, որ նա սպորտի գնա։Նա ցանկանում է, որ ես միանամ իր քննարկմանը։Ես ցանկանում եմ, որ նրանք գան այնքան շուտ, ինչքան հնարավոր է։Նրանք սպասում էին, որ նա կհասնի հաջորդ երկուշաբթի։Ես ակնկալում էի, որ նա ինձ կհանդիպի։Ես հավատում եմ, որ նա ճիշտ է։Մենք գիտենք, որ քննությունները հետաձգվել են հաջորդ շաբաթ։Մենք գիտենք, որ նրանք սովորում են համալսարանում։Նա մտածում է, որ մենք գիտենք դրա մասին։

I’ve never seen her play tennis.We think that he’s a good doctorHe was very busy and didn’t notice when we left the room.I saw her cross the street.I know that Mary studies at a University.We weren’t expecting for her to get a Nobel Award.Did you hear his lecture on Friday?I want you to tell me the truth.He didn’t dare to ask any questions.How dare you talk to me like that/that way.You have to pay your debt.Do you want to wear the red dress, or the white one.

Pablo Ruiz Picasso 25 October 1881 – 8 April 1973) was a Spanish painter, sculptor, printmaker, ceramicist, stage designer, poet and playwright who spent most of his adult life in France. Regarded as one of the most influential artists of the 20th century, he is known for co-founding the Cubist movement, the invention of constructed sculpture, the co-invention of collage, and for the wide variety of styles that he helped develop and explore. Among his most famous works are the proto-Cubist Les Demoiselles d’Avignon (1907), and Guernica (1937), a dramatic portrayal of the bombing of Guernica by the German and Italian airforces during the Spanish Civil War.

Picasso demonstrated extraordinary artistic talent in his early years, painting in a naturalistic manner through his childhood and adolescence. During the first decade of the 20th century, his style changed as he experimented with different theories, techniques, and ideas. After 1906, the Fauvist work of the slightly older artist Henri Matisse motivated Picasso to explore more radical styles, beginning a fruitful rivalry between the two artists, who subsequently were often paired by critics as the leaders of modern art.

Picasso’s work is often categorized into periods. While the names of many of his later periods are debated, the most commonly accepted periods in his work are the Blue Period (1901–1904), the Rose Period (1904–1906), the African-influenced Period (1907–1909), Analytic Cubism (1909–1912), and Synthetic Cubism (1912–1919), also referred to as the Crystal period. Much of Picasso’s work of the late 1910s and early 1920s is in a neoclassical style, and his work in the mid-1920s often has characteristics of Surrealism. His later work often combines elements of his earlier styles.

Picasso was baptized Pablo Diego José Francisco de Paula Juan Nepomuceno María de los Remedios Cipriano de la Santísima Trinidad Ruiz y Picasso a series of names honouring various saints and relatives. Ruiz y Picasso were included for his father and mother, respectively, as per Spanish tradition. Born in the city of Málaga in the Andalusian region of Spain, he was the first child of Don José Ruiz y Blasco (1838–1913) and María Picasso y López. Though baptized a Catholic, Picasso would later become an atheist.

The surname “Picasso” comes from Liguria, a coastal region of north-western Italy; its capital is Genoa. There was a painter from the area named Matteo Picasso (1794–1879), born in Recco (Genoa), of late neoclassical style portraiture though investigations have not definitively determined his kinship with the branch of ancestors related to Pablo Picasso. The direct branch from Sori, Liguria (Genoa), can be traced back to Tommaso Picasso (1728–1813). His son Giovanni Battista, married to Isabella Musante, was Pablo’s great-great-grandfather. Of this marriage was born Tommaso (Sori, 1787–Málaga, 1851). Pablo’s maternal great-grandfather, Tommaso Picasso moved to Spain around 1807.

Picasso’s family was of middle-class background. His father was a painter who specialized in naturalistic depictions of birds and other game. For most of his life Ruiz was a professor of art at the School of Crafts and a curator of a local museum. Ruiz’s ancestors were minor aristocrats.

Picasso showed a passion and a skill for drawing from an early age. According to his mother, his first words were “piz, piz”, a shortening of lápiz, the Spanish word for “pencil”. From the age of seven, Picasso received formal artistic training from his father in figure drawing and oil painting. Ruiz was a traditional academic artist and instructor, who believed that proper training required disciplined copying of the masters, and drawing the human body from plaster casts and live models. His son became preoccupied with art to the detriment of his classwork.

The family moved to A Coruña in 1891, where his father became a professor at the School of Fine Arts. They stayed almost four years. On one occasion, the father found his son painting over his unfinished sketch of a pigeon. Observing the precision of his son’s technique, an apocryphal story relates, Ruiz felt that the thirteen-year-old Picasso had surpassed him, and vowed to give up painting, though paintings by him exist from later years.

In 1895, Picasso was traumatized when his seven-year-old sister, Conchita, died of diphtheria.After her death, the family moved to Barcelona, where Ruiz took a position at its School of Fine Arts. Picasso thrived in the city, regarding it in times of sadness or nostalgia as his true home. Ruiz persuaded the officials at the academy to allow his son to take an entrance exam for the advanced class. This process often took students a month, but Picasso completed it in a week, and the jury admitted him, at just 13. As a student, Picasso lacked discipline but made friendships that would affect him in later life. His father rented a small room for him close to home so he could work alone, yet he checked up on him numerous times a day, judging his drawings. The two argued frequently.

Picasso’s father and uncle decided to send the young artist to Madrid’s Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, the country’s foremost art school. At age 16, Picasso set off for the first time on his own, but he disliked formal instruction and stopped attending classes soon after enrollment. Madrid held many other attractions. The Prado housed paintings by Diego Velázquez, Francisco Goya, and Francisco Zurbarán. Picasso especially admired the works of El Greco; elements such as his elongated limbs, arresting colours, and mystical visages are echoed in Picasso’s later work.

Առանձնացրե’ք հոմանիշային  6 զույգ:
1.Այգաբաց, անդրավարտիք, ամանոր,  նավասարդ, արփի, փափագ, արգասիք, բաղձանք,  թախիծ,   արեգակ, արշալույս, արդյունք, տաբատ,  նոխազ:

Այգաբաց-արշալույս

Անդրավարտիք-տաբատ

Ամաոր-նավասարդ

Արփի-արեգակ

փափագ-բաղձանք

Արգասիք-արձյունք

2. Առանձնացնել հականիշային 6 զույգ:
Տերևազուրկ, սինլքոր, երանգավառ, համր, վեհանձն, սաղարթախիտ, չոր, տգեղ, խոսուն, խորդուբորդ, դժգույն, տամուկ, ողորկ,  վճիտ,

Տերևազուրկ-սաղարթախիտ

Սինլքոր-վեհանձն

Երանգավառ-դժգույն

համր-խուսուն

չոր-տամուկ

խորդուբորդ-ողորկ

3.Փակագծում  տրված բառերը տեղադրեցե’ք  բաց թողնված  տեղերում` ենթարկելով անհրաժեշտ   փոփոխությունների:
Ամառը    նա սիրում էր  նստել պատշգամբի   առաջ   որտեղ պարտեզում,     փռված      անցնում  էր  մեծ առուն .այն գալիս էր ընդարձակ հովիտը շրջապատող սարը   և   գնում  դեպի դաշտերը:

(սար, փռել,  ամառ, որտեղ)

Որքան  մոտենում  էինք,  այնքան ավելի նշմարելի   էին դառնում  գյուղի  տներն    ու այգիները,  ծուխ  ելնող   երդիկի սյուները:

(երդիկ, դառնալ, ծուխ, տուն)

Լիլիթի   վեր  սլացող հոգին   չէր  երկնչում  ոչ մի   խոչնդոտ  ,   ձգտում   էր  դեպի երկնասլաց    բարձունքի  նմանվող   ժայռերը,   տենչում  լեռների  երկնամերձ   սյուները  :

(սյուն, խոչընդոտ, սլանալ, բարձունք)

Salvador Domingo Felipe Jacinto Dalí i Domènech, Marquis of Dalí de Púbol  11 May 1904 – 23 January 1989) was a Spanish surrealist artist.

Born in Figueres, Catalonia, Dalí was a skilled draftsman, best known for the striking and bizarre images in his work. His painterly skills are often attributed to the influence of Renaissance masters. His best-known work, The Persistence of Memory, was completed in August 1931, and is one of the most recognisable Surrealist paintings. Dalí’s expansive artistic repertoire included film, sculpture, and photography, at times in collaboration with a range of artists in a variety of media.

Dalí was highly imaginative, and also enjoyed indulging in unusual and grandiose behavior. To the dismay of those who held his work in high regard, and to the irritation of his critics, his eccentric manner and attention-grabbing public actions sometimes drew more attention than his artwork.

Salvador Dalí was born on 11 May 1904, at 8:45 am GMT, on the first floor of Carrer Monturiol, 20 in the town of Figueres, in the Empordà region, close to the French border in Catalonia, Spain. Dalí’s older brother, who had also been named Salvador (born 12 October 1901), had died of gastroenteritis nine months earlier, on 1 August 1903. His father, Salvador Rafael Aniceto Dalí Cusí (1872–1950) was a middle-class lawyer and notary, an anti-clerical atheist and Catalan federalist, whose strict disciplinary approach was tempered by his wife, Felipa Domènech Ferrés (1874–1921), who encouraged her son’s artistic endeavors. In the summer of 1912, the family moved to the top floor of Carrer Monturiol 24 (presently 10). Dalí later attributed his “love of everything that is gilded and excessive, my passion for luxury and my love of oriental clothes” to an “Arab lineage”, claiming that his ancestors were descendants of the Moors.

As a child, Dalí was taken to his brother’s grave and told by his parents that he was his brother’s reincarnation,a concept which he came to believe. Of his brother, Dalí said, “[we] resembled each other like two drops of water, but we had different reflections.” He “was probably a first version of myself but conceived too much in the absolute”. Images of his long-dead brother would reappear embedded in his later works, including Portrait of My Dead Brother (1963).

Dalí also had a sister, Anna Maria, who was three years younger.In 1949, she published a book about her brother, Dalí as Seen by His Sister.

His childhood friends included future FC Barcelona footballers Sagibarba and Josep Samitier. During holidays at the Catalan resort of Cadaqués, the trio played football together.

Dalí attended drawing school. In 1916, he also discovered modern painting on a summer vacation trip to Cadaqués with the family of Ramon Pichot, a local artist who made regular trips to Paris. The next year, Dalí’s father organized an exhibition of his charcoal drawings in their family home. He had his first public exhibition at the Municipal Theatre in Figueres in 1918, a site he would return to decades later.

On 6 February 1921, Dalí’s mother died of uterine cancer. Dalí was 16 years old; he later said his mother’s death “was the greatest blow I had experienced in my life. I worshipped her… I could not resign myself to the loss of a being on whom I counted to make invisible the unavoidable blemishes of my soul.” After her death, Dalí’s father married his deceased wife’s sister. Dalí did not resent this marriage, because he had great love and respect for his aunt

Անշուշտ,  տեսած  կլինեք  խոշորացույց`  կլոր,  կորնթարդ,  որի  միջով  բոլոր իրերն  իրենց  իրական  չափերից  հարյուր  անգամ  մեծ  են  երևում:  Եթե նայես  պատահական  ջրափոսից  վերցրած  կաթիլին,  կտեսնես  հազարավոր զարմանալի  գազանիկներ,  որոնք  ջրի  մեջ  առհասարակ  նկատելի  չեն,  թեև կան  ու  այնտեղ  են,  իհարկե:

Նայում  ես  մի  այդպիսի  կաթիլի,  ու  քո  առաջ,  ոչ  ավել,  ոչ  պակաս,  մի ամբողջ  ափսե  էակներ  են  վխտում,  զեռում,  թռչկոտում,  կծում  միմյանց առջևի  կամ  ետևի  թաթիկը,  մերթ  այս  հանգույցը,  մերթ  այն  վերջույթը,  բայց  այդուհանդերձ  յուրովի  ուրախանում  ու  զվարճանում  են:

Լինում  է,  չի  լինում  մի  ծերուկ  է  լինում,  որին  բոլորը  կոչում  են  Հոգսեն  Զննող:  Նրա  անունն  էր,  ինչ  արած:    Նա  իր  հոգսն  է համարում  զննել  ամեն  ինչ`  դրանցից  դուրս  կորզելով  այն  ամենը,  ինչ  հնարավոր  է:  Իսկ  եթե  չէր  հաջողվում  դրան  հասնել սովորական  ճանապարհով,  դիմում  էր  կախարդության:

Նա,  ուրեմն,  մի  անգամ  նստել  ու  խոշորացույցով  զննում  էր  հենց  ճահճից  վերցրած  ջրի  մի  կաթիլ:  Աստված  իմ  Աստված,  ո՜նց էին  այդ  գազանիկներն  այդտեղ  վխտում  ու  եռուզեռում:  Հազարավո՜ր,  հազարավո՜ր,  ու  բոլորն  էլ  ոստոստում  էին,  վազվզում,կծոտում,  խփշտում  ու  խժռում  մեկմեկու:

—  Նողկալի  է,-  բացականչեց  ծերուկ  Հոգսեն  Զննողը:-  Հնարավոր  չէ՞  դրանց  մի  կերպ  հանդարտեցնել,  կարգ  ու  կանոն  մտցնելդրանց  կյանքի  մեջ,  որպեսզի  յուրաքանչյուրն  իմանա  իր  տեղն  ու  իրավունքները:

Ծերուկը  մտածեց–մտածեց,  բայց  ոչ  մի  հնար  չգտավ:  Ստիպված  էր  կախարդության  դիմել:

—  Արի  կլինի`  դրանց  ներկեմ,  որպեսզի  լավ  աչքի  զարնեն,-  ասաց  ու  նրանց  վրա  քիչ  կաթեցրեց  կարմիր  գինի  հիշեցնող  ինչ–որ հեղուկ.  բայց  դա  գինի  չէր,  այլ  վհուկի  արյուն,  և  այն  էլ`  ամենաառաջնակարգ:  Բոլոր  տարօինակ  գազանիկները  հանկարծ կարմրավուն  երանգ  առան,  և  ջրի  կաթիլն  այժմ  կարելի    էր  մի  ամբողջ  քաղաքի  տեղ  դնել,  ուր  զեռում  են  մերկ  վայրենիներ:

—  Ինչ  բանի  ես.  դա  ի՞նչ  է,-  հարցրեց  ծերուկին  մի  այլ  կախարդ,  որն  անուն  չուներ  և  հենց  դրանով  էլ  տարբերվում  էր մյուսներից:

—  Կարո՞ղ  ես`  կռահիր,-  արձագանքեց    Հոգսեն  Զննողը:-  Թե  որ  կռահես  ինչ  է`  քեզ  կնվիրեմ:  Բայց  գլխի  ընկնելը  հեշտ  չէ,մանավանդ  որ  չգիտես`  ինչն  ինչոց  է:

Անանուն  կախարդն  աչքը  մոտեցրեց  փքապակուն:  Ա  ՜յ  քեզ  բան.  նրա  աչքի  առաջ  մի  ամբողջ  քաղաք  էր  փռված`  վխտացող մարդկանցով  լեցուն,  բայց  բոլորն  էլ  մերկ  էին  դեսուդեն  վազ  տալիս:  Խելքից  դուրս  բան  էր.  սարսափ,  զարհուրանք:  Բայց ամենազարհուրելին  այն  էր,  որ  նրանք  անխղճաբար  հրմշտում,  բոթում,  ճանկռոտում,  խածնում  ու  պատառ–պատառ  էին  անում իրար:  Ով  ցածում  էր`  անպատճառ  փորձում  էր  վեր  մագլցել,  ով  վերևում  էր`  ցած  էր  ընկնում:

—  Մի  տե՜ս,  մի  տե՜ս,  հրե  ՜ն  այն  մեկի  ոտքն  իմից  երկար  է,  թող  կորչի,  թող  վերանա:  Իսկ  սա՜.  ականջի  հետևի  ելունդին նայեք.  մանր  ու  ցավոտ:  Ուրեմն  թող  ավելի  ցավի:

Ու  նրանք  կծոտում  էին  խեղճին,  պատառոտում  ու  խժռում  այն  բանի  համար,  որ  մանրիկ  ուռուցք  ուներ:  Տեսնեն`  ինչ–որ  մեկն իր  համար  նստել  է  զգաստ,  կարմիր  օրիորդի  պես,  ոչ  մեկին  չի  դիպչում,  միայն  թե  իրեն  չդիպչեն:  էդ  էր  պակաս.  վրա  էին պրծնում,  քաշքշում,  ոտնատակ  տալիս,  մինչև  որ  հետքն  անգամ  չմնա:

—  Զարհուրելի  զվարճանք,-  ասաց  անանուն  կախարդը:

—  Իսկ  քո  կարծիքով  ինչ  է  դա:  Կարո՞ղ  ես  գուշակել,-  հարցրեց  Հոգսեն  Զննողը:

—  Այստեղ  գուշակելու  ոչինչ  էլ  չկա:  Պարզ  երևում  է,-  պատասխանեց  մյուսը.-  Սա  Կոպենհագենն  է  կամ  մի  որևէ  ուրիշ  մեծ քաղաք.  ախր  դրանք  իրար  շատ  են  նման…  Սա  մեծ  քաղաք  է:

—  Դա  ճահճաջրի  կաթիլ  է,-  բարբառեց  Հոգսեն  Զննողը:

Տոմս 9

1. Կարդացե՛ք ստեղծագործությունը և  կատարե՛ք ա  և բ  առաջադրանքները.

ա) Ստեղծագործությունից դո’ւրս գրեք տրված մտքերը հաստատող օրինակներ:

• Մարդիկ իրար նախանձում են, չեն հանդուրժում մյուսի առավելությունը:

Ու  նրանք  կծոտում  էին  խեղճին,  պատառոտում  ու  խժռում  այն  բանի  համար,  որ  մանրիկ  ուռուցք  ուներ:

• Մարդիկ իրար նկատմամբ լցված են չարությամբ:

• Մարդիկ աննպատակ դեսուդեն են վազվզում:

 Ա  ՜յ  քեզ  բան.  նրա  աչքի  առաջ  մի  ամբողջ  քաղաք  էր  փռված`  վխտացող մարդկանցով  լեցուն,  բայց  բոլորն  էլ  մերկ  էին  դեսուդեն  վազ  տալիս:

 • Մարդիկ չեն հանդուրժում այն մարդկանց, որոնք ցականում են ընդհանուր թոհուբոհից հեռու մնալ:

• Մարդիկ գթասիրտ չեն, չեն մեղմում իրար ցավ, աշխատում են իրար ավելի ցավեցնել:

Իսկ  սա՜.  ականջի  հետևի  ելունդին նայեք.  մանր  ու  ցավոտ:  Ուրեմն  թող  ավելի  ցավի:

• Մարդիկ բնույթով չար են. չարություն անելը նրանց ուրախացնում և զվարճացնում է:

բ) Սեղծագործության մեջ ո՞րնէ Անանուն կախարդի կերպարի անհրաժեշտությունը: Պատասխանը հիմնավորե՛ք։

Անանուն կախարդի կերպարի անրաժեշտությունը  այն էր,որ  կախարդը տեսավ ջրի կաթիլների կռիվը այդ կաթիլները ժատ են նման մարդկանց որվքեր եսասեր  և ցանկանում են , որ իրենց մոտ միայն լավ լինի և ամեն ձև  ցանկանում են ցավ պատճառել մյուսներին։